W 1975 zaprezentowano pierwsze w pełni sportowe auto
firmy. Wprawdzie wcześniejsze pojazdy również były bardzo szybkie, ale żaden z
nich nie został od początku zaprojektowany z myślą o osiągach i prowadzeniu.
![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgE0SH67Uzql_3Ha6nC_yAEVnsV8Y_pun_PxN8DXAolm6czo7kyixA42gNcAPoGGsaD7oFmRpvnGDhPQQ6__LrjLkBUYuV-V_5bV18fPFIutP1suCgGNwFwcvLiJZDQsMxR8l0OsRsBTgSv/s1600/Car+-74.png)
Barth B10 był także pierwszym pojazdem z nowej serii stylistycznej (B). Auto nadal miało ogromny grill nawiązujący do amerykańskich muscle carów, lecz tym razem troszkę węższy. Pozwoliło to na obniżenie przodów i polepszenie aerodynamiki wszystkich nowych pojazdów. Światła przednie stały się trochę węższe i zamiast podwójnych potrójne. Zrezygnowano z osobnych tylnych lamp na rzecz dużej lampy zespolonej.
Prace nad autem prowadził nowy, specjalnie w tym celu powołany oddział sportowy. Trwały one ponad trzy lata, niestety zakończyły się w czasach gdy kryzys narzucał zmniejszanie pojemności silników, a katalizatory mocno tłumiły ich moce. Z założenia Barth B10 miał być lekki i mocny, tak by konkurować z najszybszymi ówczesnymi samochodami. Razem z samochodem projektowano całkowicie nowy aluminiowy silnik V8 SOHC 32v. Jak się później okazało zastosowane nadwozie z centralnie, poprzecznie umieszczoną komorą silnikową, mocno ograniczało miejsce dla jednostki napędowej i ta miałaby zbyt małą pojemność aby spełnić marzenia o supersamochodzie. Jedynym sposobem powiększenia pojemności skokowej było zwiększenie skoku tłoków. I tak powstało rozwiązanie bardziej typowe dla silników samochodów ciężarowych niż sportowych, gdzie skok tłoka jest znacznie większy niż jego średnica (72,4 x 96,5). To z kolei ograniczyło maksymalne obroty silnika i moc.
Idealnym lekarstwem na te problemy okazało się turbodoładowanie, które zadebiutowało na światowym rynku w 1973 roku. Zastosowanie tego rozwiązania pozwoliło z niezbyt udanego silnika 3.2 wydobyć aż 353 KM i 421 Nm. Oczywiście tak wysilony silnik nadawał się tylko i wyłącznie do celów wyścigowych z powodu niskiej trwałości.
![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi8-Nn9OsKxHwQEQyfCfyKsuhx1XQLV8mfK9B7bxSAw2uCJMJiqSQGxuQPrgBu_s5bSNe8BYI9-V6UTHBulXCNw7bjxKuw1JWyxBv8yPWscE-Q5f7uvaWtqABruJcdhyphenhyphenkwfX7pE69fLnl0A/s1600/Car+-71.png)
Konstrukcja samochodu składała się ze stali galwanizowanej oraz włókna szklanego. Dzięki temu masa auta (w zależności od wersji silnikowej) wynosiła od 950 do 1013kg. Zawieszenie zarówno przednie jak i tylne to wahacze podwójne, do tego dwutłoczkowe hamulce tarczowe, wentylowane z tyłu i opony o szerokości 245mm.
Pierwszą zaprezentowaną wersją był Barth B10 S&C, czyli Sport &
Competition. Auto nie było przystosowane do poruszania się po drogach, lecz
było dowodem na to jak szybkie mogą być Barthy. Przyspieszenie 0-100km/h: 4,0
sekundy, prędkość maksymalna: 270km/h, czas ¼ mili: 12,06 przy prędkości
200km/h. Oczywiście w tamtych czasach sprzedaż auta o takich parametrach i
spalaniu 22,3 l/100km była całkowicie nierealna, dlatego do salonów
trafiła wersja wolnossąca 2.7. Wprawdzie parametrami (166KM) mocno odbiegała od
S&C, to jednak okazała się całkiem ciekawą propozycją jako tanie auto
wyścigowe, konkurujące z Ferrari Dino, Porsche 914 czy Maserati Merak.
W 1976 roku do silnika 2.7 dodano turbosprężarkę,
osiągając 210KM. Rok później wprowadzono topową wersję R&T. Wyposażono ją w
taki sam silnik jak pierwowzór S&C, jednak zmniejszono obciążenie
jednostki, otrzymując odpowiednio niższą moc, niższe spalanie i akceptowalną
wytrzymałość.
1975 3.2 S&C 1975 2.7 1976 2.7
Turbo 1977 3.2
R&T
353KM 166KM 210KM 286KM
421Nm 200Nm 263Nm 337Nm
0-100km/h: 4,0s 0-100km/h: 6,4s 0-100km/h: 5,7s 0-100km/h: 4,5s
22,30 l/100km 10,73 l/100km 13,00 l/100km 18,29 l/100km
V max: 270km/h V max: 220km/h V max: 239km/h V max: 252km/h
353KM 166KM 210KM 286KM
421Nm 200Nm 263Nm 337Nm
0-100km/h: 4,0s 0-100km/h: 6,4s 0-100km/h: 5,7s 0-100km/h: 4,5s
22,30 l/100km 10,73 l/100km 13,00 l/100km 18,29 l/100km
V max: 270km/h V max: 220km/h V max: 239km/h V max: 252km/h
W roku 1980 przeprowadzono szereg modyfikacji, oraz drobne
zmiany stylistyczne tak aby ułatwić chłodzenie silnika oraz zwiększyć docisk. W
ofercie pozostały zmodernizowane silniki 2.7 Turbo i 3.2 R&T, lecz zmieniono łożyskowanie turbiny, przez co osiągnięto lepszą elastyczność. Z silnika wolnossącego zrezygnowano całkowicie.
Dla porównania parametry innych samochodów z centralnie umieszczonymi silnikami, konkurujących z Barthem B10 w latach 70 tych.
Lamborghini Miura P400 Ferrari Berlinetta 512 BBi
V12 3.9 V12 5.0
350 KM 345KM
367 Nm 451Nm
0-100 km/h: 6,7s 0-100 km/h: 5,6s
V max: 275km/h V max: 280km/h
Warte odnotowania
jest, że Ferrari Berlinetta 512 BBi w 1976 było najszybszym seryjnym samochodem
a Barth B10 S&C był od niego wolniejszy zaledwie o 10km/h, natomiast znacznie go wyprzedzał w sprincie do setki. Następca modelu
pojawił się w roku 1985 i był to Barth B10 serii (C).
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz